(one for all, all for one တစ္ေယာက္သည္ အာလံုးအတြက္၊ အားလံုးသည္ တစ္ေယာက္တြက္) ဆိုတဲ့စကားကို ရဟန္းျဖစ္ေက်ာင္းသားအရြယ္က ေက်ာင္းအုပ္ဘုန္းေတာ္ႀကီးရဲ႕ ဆံုးစကားထဲမွာ ၾကားခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီစာေၾကာင္းေလးကို ႏွစ္သက္ခဲ့ၿပီး မၾကာခဏလည္း ေရရြတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီစာေၾကာင္းက စိတ္ထဲမွာ ခိုင္မာတဲ့ လံုၿခံဳမႈတစ္ခုကို ဖန္တီးေပးခဲ့ပါတယ္။ ပိုၿပီးအားရေစခဲ့တာက ငါ့ဖက္မွာ တစ္ေက်ာင္းလံုးရွိတယ္ ဆိုတဲ့အေတြးပါ။ ကိုယ့္ဖက္ကလည္း ငါ့ေက်ာင္းအတြက္ ငါက်ဳိးစားအားထုတ္ရမယ္ ဆိုတဲ့ခံယူခ်က္ ၿမဲၿမံခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းအတြက္ စြန္႔လႊတ္ခ်င္စိတ္ေတြ၊ စြန္႔စားခ်င္စိတ္ေတြနဲ႔ အနစ္နာခံခ်င္စိတ္ေတြျဖစ္တည္ေနခဲ့ပါတယ္။
နာဇရက္ ေက်ာင္းသား ျဖစ္ရတယ္ဆိုတဲ့ ဂုဏ္ယူစိတ္က ဘာနဲ႔မွ လဲလို႔မရႏိုင္တဲ့ခဲ့တဲ့ စိတ္ဓါတ္တစ္ခုပါ။ ေျခာက္တန္းေက်ာင္းသား၀နဲ႔ အနီးစခန္းေက်ာင္းမွာ စတက္ေတာ့ ေက်ာင္းသားႀကီးေတြက အတန္းထဲမွာ ပထမ ရေအာင္ႀကိဳးစားရမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုတာ ေသခ်ာနားမလည္ခဲ့ေပမဲ့ နာဇရက္ေက်ာင္းသား ဆိုရင္ အတန္းထဲမွာ ပထမ ရ ရမယ္လို႔သိလာခဲ့ပါတယ္။ သိတဲ့အတိုင္းႀကိဳးစားခဲ့တယ္၊ ႀကိဳးစားခဲ့တဲ့အတိုင္းလည္း ရခဲ့ပါတယ္။ ပညာရည္မွတ္တမ္းရၿပီဆိုရင္ ဂုဏ္ယူ၀င့္ၾကြားစြာနဲ႔ အတန္းေဖၚေတြေရွ႕မွာ နာဇရက္ေက်ာင္းသား အခ်င္းခ်င္း အေရွ႕မွာ ဂုဏ္ယူၾကည္ႏူးခဲ့ရပါတယ္။ ဒီပံုစံအတိုင္း တစ္တန္းၿပီးတစ္တန္းေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ ေရာက္တဲ့အခါ လူငယ္တို႔ သဘာ၀ ႀကံဳေတြ႔ရတဲ့ ေလထန္လႈိင္းၾကမ္းတဲ့ လူသားသဘာ၀ အေတြ႔အႀကံဳမ်ားစြာကို ေဘးမသီရန္မခ ေက်ာ္လႊားႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ နာဇရက္ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ျပဳမူက်င့္ႀကံေနထိုင္ရမယ့္ က်င့္၀တ္ေတြၾကားမွာ လူငယ္ေတြကို ဖ်က္စီးႏိုင္တဲ့ အေႏွာင့္အယွက္မ်ားစြာကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေတြကို ေရးျပတာ ကိုယ္ရည္ေသြးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ လူတစ္ေယာက္အတြက္ သူရွင္သန္ေနထိုင္တဲ့ အဖြဲ႔ အစည္း တစ္ခုဟာ အလြန္အေရးပါတယ္ဆိုတာ ေျပာျပခ်င္တာပါ။ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ ဘယ္လို လူလားေျမာက္လာမလဲဆိုတာ မိသားစုက သတ္မွတ္ေပးတာပါ။ သူဘယ္လိုျပဳမူေနထုိင္က်င့္ႀကံရမလဲဆိုတာကို မိသားစုက သင္ၾကားေပးတာပါ။ ဘုရားရွိခိုးတတ္ဖို႔၊ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕စြာေျပာဆိုေနထိုင္တတ္ဖို႔၊ ပိုၿပီး အေရးပါတဲ့ အဆိုးအေကာင္းခြဲျခားတတ္ဖို႔ မိသားစုက သင္ၾကားပံုသြင္းေပးတာျဖစ္ပါတယ္။
အရြယ္ေရာက္လာတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ သူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္း၊ သူ႔မိသားစုထက္ အဆမ်ားစြာ ပိုမို က်ယ္ျပန္႔သြားပါၿပီ။ စာသင္ေက်ာင္းမွာ အတန္းေဖၚေတြရွိလာသလို၊ သူနဲ႔ေပါင္းသင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ရွိလာပါတယ္။ သူဘယ္လိုျပဳမူေနထိုင္က်င့္ႀကံမလဲဆိုတာ သူဘယ္လိုလူေတြနဲ႔ ေပါင္းသင္းေနထိုင္သလဲ၊ သူပါ၀င္ ပတ္သက္ေနတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းက ဘယ္လိုလူေတြလဲ၊ ဘာေတြကို တန္ဘိုးထားသလဲ စတဲ့ အခ်က္ေတြဟာ အေရးပါ လာပါတယ္။ စာႀကိဳးစားတဲ့ သူေတြနဲ႔ အေပါင္းအသင္းလုပ္မိသူဟာ စာထဲမွာစိတ္၀င္စားမႈနည္းေပမဲ့ အေပါင္းအသင္းေတြေၾကာင့္ စာက်က္ျဖစ္မယ္၊ စာထဲမွာစိတ္၀င္စားလာပါလိမ့္မယ္။ စာေတာ္ေပမဲ့ ေပါင္းသင္းမိတဲ့ အဖြဲ႕က ေက်ာင္းေျပးတတ္တယ္၊ အိမ္စာမလုပ္ဘူး၊ စာမက်က္ဘူးဆိုရင္ သူ႔မွာရွိတဲ့ အရည္အခ်င္းေတြေပ်ာက္ၿပီး စာကိုဂ႐ုမစိုက္တဲ့ အဖြဲ႔အတိုင္း လိုက္ျပဳလုပ္မိဖို႔ မ်ားပါတယ္။ ကိုယ္က်င့္တရားဆိုင္ရာ ေတြမွာလည္း ဒီအတိုင္းပါပဲ။ (မုဆိုးနားနီး မုဆိုး၊ တံငါနားနီးတံငါ) ဆိုတဲ့ စကားပံုအတိုင္းပါပဲ။ လူသားအခ်င္းခ်င္း အဆင့္အတန္းခြဲျခားတာ မဟုတ္ေပမဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ဟာ သူဘယ္လိုလူေတြနဲ႔ အေပါင္းအသင္းလုပ္သလဲဆိုတာ အထူးဂ႐ုစိုက္ ရပါလိမ့္မယ္။
လူတစ္ေယာက္ဟာ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုထဲကို ၀င္မိတာနဲ႔ တစ္ေယာက္သည္ အမ်ားအတြက္၊ အမ်ားသည္ တစ္ေယာက္အတြက္ ဆိုတဲ့ အခ်က္ကေတာ့ ရွိေနမွာပါ။ ကိုယ္ပါ၀င္မိတဲ့ အဖြဲ႕အတြက္ ကိုယ့္ဖက္က ေပးဆပ္ရတာေတြ ရွိသလို အဖြဲ႕ကည္း ကိုယ့္ကို အမ်ားႀကီးျပန္ပံ႔ပိုးေပးပါတယ္။ ကိုယ့္ဖက္က အဖြဲ႕ရဲ႕ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြအတိုင္း ရွင္သန္ေနထိုင္ရမယ္၊ အဖြဲ႕ကလည္းကိုယ့္ရဲ႕ ရသင့္ရထိုက္တာေတြ ေပးမွာပါ။ ကိုယ့္ဖက္က အဖြဲ႕ကိုလည္း ဂ႐ုမစိုက္၊ အဖြဲ႕ရဲ႕သတ္မွတ္ခ်က္ေတြကိုလည္း ေဖါက္ဖ်က္တယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ အဖြဲ႕ကေန ဖယ္ထြက္သြားသလိုျဖစ္မယ္။ အဖြဲ႔ရဲ႕ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြအတိုင္း ရွင္သန္ေနထိုင္ ျပဳမူက်င့္ႀကံျခင္းက ကိုယ့္ကို လံုၿခဳံမႈေပးသလို ဘ၀အတြက္ လိုအပ္တဲ့ ေအာင္ျမင္မႈေတြကို ေပးမွာပါ။ အားလံုးထက္အေရးႀကီးဆံုးအခ်က္က သင္ဘယ္လိုအဖြဲ႔မွာ ပါ၀င္ေနမိပါသလဲ။ သင္ပါ၀င္မိေနတဲ့ အဖြဲ႕က သင္ဆိုတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ဖန္တီးေပးပါလိမ့္မယ္။
လူတစ္ေယာက္အျဖစ္နဲ႔ ကိုယ္က်င့္တရားေတြ၊ ခံယူခ်က္ေတြခိုင္မာစြာ ရွင္သန္ၿပီး လူတစ္ေယာက္အျဖစ္ ပီျပင္စြာ ေနထိုင္ရွင္သန္ႏိုင္ဖို႔ သင့္ေနာက္မွာ ခိုင္မာတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုေတာ့ မျဖစ္မေနလိုအပ္ပါတယ္။ အဲဒါကို ေတြ႔ေအာင္ရွာရမယ္။ လူဆိုတာ တစ္ေယာက္စီ မေနႏိုင္တဲ့ သတၱ၀ါေတြပဲလို႔ ဆိုစမွတ္ရွိတယ္မဟုတ္လား။ အဖြဲ႔တစ္ခုမွာ ပါ၀င္မိၿပီဆိုရင္လည္း အဲဒီအဖြဲ႔အတြက္ အစြမ္းကုန္ေပးဆပ္ပါ၊ သင္အမွန္တကယ္ ပီျပင္စြာ ရွင္သန္ေနထုိင္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။
ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ (မင္းသားေလး) ဆိုတဲ့စာအုပ္က စာတစ္ပိုဒ္ကို စဥ္းစားၾကည့္ပါ . . .
မင္းသားေလးက သဲကႏၱာရထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ျမက္ပင္ေလးေတြေတြ႔တာနဲ႔ ေမးၾကည့္လိုက္တယ္။
`မေန႔က ဒီနားမွာ လူ ၂ ေယာက္ ၃ ေယာက္ေလာက္ေတြ႔မိလိုက္သလိုပဲ အခုသူတို႔ကို မေတြ႔ေတာ့ပါလား။ ဘယ္ေရာက္သြားၾကၿပီလဲ။`
`လူေတြက အရမ္းသနားဖို႕ေကာင္းတယ္ကြ။ သူတို႔မွာ ငါတို႔လို အျမစ္မရွိေတာ့ ေလတိုက္တိုင္း လြင့္သြားၾကတာပဲ။ မေန႔က မင္းေတြ႔ခဲ့တဲ့သူေတြ အခုဘယ္ေရာက္သြားမွန္းမသိေတာ့ဘူး။`
သင့္မွာအျမစ္တြယ္စရာ ခိုင္မာတဲ့ အဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႔မရွိရင္ ျမက္ပင္ေလးေလာက္ သင့္ဘ၀ခိုင္မာမႈရွိႏိုင္ပါ့မလား . . .
