အတိတ္ … အနာဂတ္ မွ ပစၥဳပၸန္စီ သို႔

အခ်ိန္မ်ားစြာ ေက်ာ္လြန္ျဖတ္သန္း

အတိတ္ကိုမွန္းဆလို႔လြမ္းၾကည့္

မသိခဲ့ျခင္းမ်ားစြာကို အခုေတာ့သိလာ

မရွိခဲ့ျခင္းမ်ားစြာက အခုေတာ့ရွိလာ

လိုခ်င္တာေတြ မရခဲ့

ရခဲ့တာေတြမလိုခ်င္ခဲ့

အမွားမ်ားစြာလုပ္ခဲ့မိသလို

အမွန္မ်ားစြာလည္ လုပ္ခဲ့

ေရဆန္ကိုလွန္တက္ခဲ့သလို

ေရစုန္မွာလည္း ေမ်ာခဲ့ဘူး

စုန္ဆင္းဆန္တက္ ၀ဲဂယက္မွာလယ္

အသိမလြယ္တဲ့ အနာဂတ္ကိုေမွ်ာ္ၾကည့္

ရင္ေမာေနမိေပမယ့္ .........

မနက္ဖန္ စာေမးပြဲေျဖရမယ္။

စာက်က္ဦးမွ ....... း-)

ေက်နပ္တတ္ပါရေစ . . .

တစ္ခ်ိန္က ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈမ်ားစြာနဲ႔
ဘာမဆိုငါလုပ္ႏိုင္တယ္ထင္ခဲ့တယ္ . . .။

တစ္ခ်ိန္က ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္ႀကီးျခင္းမ်ားစြာနဲ႔
ကမၻာလံုးကို ေဘာလံုးတစ္လံုးလို ကန္ပစ္လိုက္ခ်င္ခဲ့တယ္ . . .။

တစ္ခ်ိန္က ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ အေတြးေတြမ်ားစြာနဲ႔
ေလာက ကမၻာကို ေျပာင္းလဲပစ္မယ္ႀကံခဲ့တယ္။

တစ္ခ်ိန္က ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ ခံယူခ်က္ႀကီးစြာနဲ႔
လူသားေတြ ဘာလုပ္ရမွာလဲ ေျပာခဲ့တယ္။

တစ္ခ်ိန္က ငါဟာ ငါ့ကမၻာငယ္ေလးထဲမွာ ဘုရင္တစ္ပါးေပါ့
ငါသာ ဇာတ္ဆရာ၊ ငါသာ ဇာတ္လိုက္ ငါ က ခ်င္သလို ကႏိုင္ခဲ့တယ္။

တကယ္ေတာ့ . . .
ငါဟာ လူသားေလာကႀကီးထဲမွာ ဖုန္မႈန္႔ေလးမႈံ ဆိုတာ မသိခဲ့ဘူး။
သမုဒၵရာက်ယ္ႀကီးထဲက ေရတစ္စက္မွ်သာျဖစ္တယ္ဆိုတာ နားမလည္ခဲ့ဘူး။

ဆားတစ္ပြင့္ အျဖစ္ အငံဓါတ္ေပး
ပတ္၀န္းက်င္ကို အလင္းေပမယ့္ မီးတုိင္ငယ္ အျဖစ္
ကိုယ့္ရွင္သန္ျခင္းခဏကို အသံုးခံလိုက္ျခင္းသာ . . . ငါတတ္ႏိုင္တာပါ။

တစ္ေန႔က်ရင္ . . .
ျပႆနာမ်ားစြာကို ခ်န္ရစ္ထားၿပီး
ငါဟာ အျခားလူမ်ားစြာလို ေလာကႀကီးထဲကေန ထြက္ခြါသြားရပါလိမ့္မယ္။

အရံႈးဟာ အဆံုး မဟုတ္

ေႏြေနအၾကမ္းမွာ
စမ္းေရမ်ားစြာ ခမ္းခဲ့သည္။

ေလေျပအရမ္းမွာ
ပန္းေတြမ်ားစြာ ေၾကြခဲ့သည္။

မိုးစက္က်ေၾကြ - ျဖန္းပက္ေလေသာ္
ေအးျမစမ္းေရ - ျပန္စီးေန၏
ေမႊးပ်ံ႕ပန္းေတြ - ျပန္ပြင့္ေလ၏။

ရွင္သန္ျခင္းအႏုပညာ

ေနမင္း
စၾကၤာ၀ဠာ အတြင္းမွာ
သူသာလွ်င္ အလင္းရွင္။

အေမွာင္
ေနေရာင္ကိုအန္တုၿပိဳင္
တစ္၀က္ေတာ့သူႏိုင္တယ္။

လူသား
အလင္းနဲ႔ အေမွာင္ၾကားမွာ
ဟန္ခ်က္ညီစြာ ရွင္သန္တယ္။

အေကာင္းနဲ႔အဆိုး
အက်ိဳးနဲ႔အျပစ္
အခ်စ္န႔ဲအမုန္း
အဆံုးနဲ႔အစ
အက်နဲ႔အတက္
အစြန္းႏွစ္ဖက္ၾကားမွာ
ဟန္ခ်က္ညီစြာ ရွင္သန္ပါမွ
တို႔လူသားဘ၀ ၿငိမ္းခ်မ္းမယ္။

ဆႏၵတစ္ခု

ေႀကြပါနဲ႔ဦး ပန္းပြင့္ငယ္
ေလာကအလယ္မွာ
ရနံ႔မ်ားစြာေပးေ၀
မင္းအလွေတြပြင့္ဖူး
တန္ဆာဆင္ပါဦးကြယ္။

ပြင့္ေ၀ျခင္းရဲ႕ခဏဟာ
လြင့္ေၾကြျခင္းရဲ႔ အစပါ
သိေနပါလွ်က္
ရွိေနေစခ်င္တာ
ငါ့အတၱပါ ...

ေၾကြပါနဲ႔ဦး ပန္းပြင့္ငယ္
ေလာကအလယ္မွာ
တင့္တယ္စြာ ပြင့္ေ၀ႏိုင္ပါေစကြယ္ ။

ဘ၀ = ဆန္႔က်င္ဘက္

ေ၀ေသာပန္း - ေၾကြေသာပန္း
အၿမဲတမ္းမလန္းႏိုင္တာ
ပန္းတို႔သဘာ၀ . . . ။

ေမွာင္ေသာေန႔ - လင္းေသာည
ေျပာင္းျပန္အခ်ိဳးက်တတ္တာ
ေလာက ဓမၼတာ . . . ။

ပူေသာေဆာင္း - ေအးေသာေႏြ
ရာသီေတြလည္းေဖါက္ျပန္
ပံုမွန္ဆိုတာမရွိ . . . ။

မွန္းခ်က္နဲ႔ - ႏွမ္းထြက္မကိုက္
ေမွ်ာ္လိုက္တိုင္းေ၀းသြား
မေမွ်ာ္ထားရင္ေရာက္လာ
အလြဲမ်ားစြာနဲ႔ ငါ့ဘ၀
အဆံုးမဲ့ေသာစက္၀န္းမွာ
လြန္႔လူးကာလည္ပတ္
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ။

ေဒသ ႏွင့္ အခ်ိန္ တို႔ အလြန္

ေ၀းကြာရျခင္းဆိုတာ
႐ုပ္၀တၳဳနဲ႔သာ တိုင္းတာျခင္းပါ . . .

ၿပီးဆံုးသြားျခင္းဆိုတာလည္း
အခ်ိန္ကာလရဲ႕ သတ္မွတ္ခ်က္ပါ . . .

တကယ္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္း . . .
အခ်စ္ဆိုတာ
နီးေ၀းျခင္းမဲ႔ကင္းၿပီး
ဆံုးျခင္းလည္းမရွိ
ထာ၀ရထိတည္ေနတဲ့ အရာပါ . . .။

“စစ္မွန္ေသာေမတၱာတရားရဲ႕ အတိုင္းအတာ ဟာ
အတိုင္းအတာမဲ့စြာထားတဲ့ ေမတၱာတရားပါ”

ဘယ္သူပိုင္သလဲ

ညရဲ႕ေမွာင္မိုက္ျခင္းက
စိုးရြံ႕ထိတ္လန္႔မႈေတြ ဖန္တီးတယ္ . . . .

ညရဲ႕တိတ္ဆိတ္ျခင္းက
အထီးက်န္တဲ့ အေတြးေတြ ဖန္တီးတယ္ . . . .

ညရဲ႕ေမွာင္မိုက္ျခင္းက
လင္းလာမဲ့ နံနက္ကို ေမွ်ာ္လင့္ေစတယ္ . . . . .

ညရဲ႕တိတ္ဆိတ္ျခင္းက
ရွင္သန္ဖို႔ စိတ္ကူးေတြ ေမြးဖြါးေပးတယ္ . . . . .

တကယ္ေတာ့ ျပင္ပအရာထက္
ငါ့ရဲ႕အတြင္းစိတ္သာ . . . . အဓိကပါ။

ငါ့ေကာင္းကင္

ငါ့ေကာင္းကင္မွာ
တိမ္သားကင္းမဲ့ - ျပာလဲ့ဖူးတယ္

ငါ့ေကာင္းကင္မွာ
တိမ္သားထူလွ်က္ - မည္းနက္ဖူးတယ္

ငါ့ေကာင္းကင္မွာ
ၾကယ္စင္ေတြနဲ႔ - လင္းခဲ့ဖူးတယ္

ငါ့ေကာင္းကင္မွာ
အလင္းကင္းမဲ့ - ေမွာင္ခဲ့ဖူးတယ္

ငါ့ေကာင္းကင္မွာ
ေနမင္းသူရိန္ - အေရာင္ထိန္တယ္

ငါ့ေကာင္းကင္မွာ
ေအးျမလမင္း - အလင္းေပးတယ္

ငါေကာင္းကင္မွာ
မိုးစက္ေရေတြ - စိုစြတ္ေနတယ္

ငါ့ေကာင္းကင္မွာ
ေလပူေတြေအာက္ - ေသြ႔ေျခာက္ေနတယ္

ငါ့ေကာင္းကင္မွာ
ရာသီေပါင္းစံု - ေတြ႕ႀကံဳစုံလည္း
လာသမွ်ေျပာက္ - ရာသီေအာက္မွာ
ေရာက္လာထြက္သြား - ေကာင္းဆိုးမ်ားစြာ
ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ . . . .

ငါ့ေကာင္းကင္ဟာ
ေကာင္းဆိုးဒဏ္ေအာက္ - မေပ်ာက္မပ်က္
ဆက္လက္တည္ရွိ - ထာ၀ရအထိေပါ့ . . . . .

စာသင္ခန္းထဲက ၿငီးတြားသံ

ေ၀း သလိုနဲ႔ နီး
နီး သလိုနဲ႔ ေပ်ာက္
ေပ်ာက္သလိုနဲ႔ ေတြ႕
ေတြ႕ သလိုနဲ႔ မျမင္
ျမင္ သလိုနဲ႔ မရွင္း
ရွင္း သလိုနဲ႔ ႐ႈတ္
႐ႈတ္ သလိုနဲ႔ သိ
သိ သလိုနဲ႔ နားမလည္
နားလည္ သလိုနဲ႔ ေ၀၀ါး
ေ၀၀ါး သလိုနဲ႔ ထင္ရွား
ထင္ရွား သလိုနဲ႔ မႈန္သြား
မႈန္သြား သလိုနဲ႔ ေပၚလာ
ေပၚလာ သလိုနဲ႕ ဖံုးကြယ္
. . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . .
အသိမလြယ္တဲ့ ဘုရားသခင္ရယ္
ဘယ္ေတာ့မွာ အျပည့္အ၀
သိခြင့္ရႏိုင္မွာလဲ . . . ။

ဘ၀ခရီး

ေလအနမ္းမွာ
ပန္းေတြေၾကြႏြမ္းတယ္ . . .

ေနအနမ္းမွာ
စမ္းေတြေျခာက္ခမ္းတယ္ . . .

ေသာကလမ္းမွာ
လူေတြ၀မ္းနည္းတယ္ . . .

ေလာဘလမ္းမွာ
လူေတြၾကမ္းတမ္းတယ္ . . .

ေမာဟလမ္းမွာ
လူေတြလမ္းေပ်ာက္တယ္ . . .

ဘယ္လမ္းကိုေလွ်ာက္
ဘယ္ေရာက္မွာလဲ
မိတ္ေဆြ . . . သင္ ပဲဆံုးျဖတ္ႏိုင္ပါတယ္။

စြမ္းအားမဲ့သူပါ . . .

ေမွာင္ေသာညလယ္
လမ္းျပၾကယ္စင္
ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္လည္း . . .

ေသျခင္းဆီသြား
လမ္းမွားမ်ားကို
ဖယ္ရွားလိုလည္း . . .

ကိုယ္သည္လည္းေမွာင္
အလင္းေရာင္မဲ့
ေသျခင္းနဲ႔ၿပိဳင္
မႏိုင္ဘူးသခင္ . . .
ကိုယ္ေတာ္ရွင္သာ ေဖးကူလွဲ႔ပါ . . .။